Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Συμπόνια: Η Κόλαση και ο Παράδεισος μέσα μας - ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


"Η συμπόνια δεν είναι δείγμα αδυναμίας αλλά απόδειξη πολιτισμού"

Ο πολιτισμός μας είναι χτισμένος πάνω στην αρετή της συνεργασίας και στην αξία της συμπόνιας. Χωρίς τη συμπόνια δεν θα μπορούσαμε να χτίσουμε γέφυρες εμπιστοσύνης προς τους άλλους. Η συμπόνια είναι η σχεδόν διαισθητική αναγνώριση στην πραγματική αδελφοσύνη των ανθρώπων. Η Θρησκεία, η Τέχνη, η Πολιτική ακόμα και η Επιστήμη, οι 4 όψεις του Πολιτισμού, όπως μας αρέσει να τις ορίζουμε στη Νέα Ακρόπολη αναγνωρίζουν την συμβολή της συμπόνιας στην ένωση των ανθρώπων και την υπέρβαση αυτού που ο βουδισμός αλλά και ο χριστιανισμός ονομάζουν αίρεση της ατομικότητας ή την υπέρβαση της απομονωτικής αίσθησης που υπάρχει σε μια σέχτα σέκτα).

Μια αρχαία κινέζικη ιστορία περιγράφει με έναν θαυμάσιο τρόπο το πώς ο Παράδεισος και η Κόλαση είναι καταστάσεις συνείδησης που επιλέγει ο ίδιος ο άνθρωπος ανάλογα με το βαθμό συνεργασίας και συμπόνιας που δείχνει.
ΚΟΛΑΣΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ


"Η Κόλαση και ο Παράδεισος"

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: 
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» 
Ο δάσκαλος του απάντησε: 
«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση». 
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. 
«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. 
«Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο». 
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο,υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι. 
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. 
«Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;» «Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος. 
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».
ΣΥΜΠΟΝΙΑ, ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

  1. Η Πηγή του Πόνου κατά το Βούδα
  2. Η κατάργηση της ατομικότητας μέσα στη Θεία Λατρεία
  3. Δρόμοι και είδη της Γιόγκα